Vader en zoondag | 4 januari 2011
Dit heb ik niet echt handig aangepakt. Ik dacht er iets te makkelijk over: ik vind die vader en dan is alles weer goed. Dan kan Stan ook naar de “vader en zoon-dag”. Niet dus. Hij is echt pissig. Hij kijkt me nooit meer aan.
Stom. Ik had me er nooit mee moeten bemoeien, maar ik wou echt alleen maar helpen. Wat moet ik nou? Nu naar die vader mailen dat Stan toch geen interesse heeft? Lekker is dat.
Ik weet niet of ik de “vader en zoondag” nou wel door moet laten gaan. Dan lopen wij daar allemaal met onze vaders. Dat trekt Stan echt niet. Maar iedereen is super enthousiast. Het wordt denk ik wel een heel leuke dag. Misschien blijft Stan ook wel gewoon weg, maar dan hoort hij de volgende dag natuurlijk wel de verhalen. Dat is ook pijnlijk. Ik ben echt een sukkel. Wat zou jij doen? Schrijf je dat in mijn agenda?